چقدر دلم تنگ شده واسه روزایی که سر یه میز با بچه های کار قدُ نیم قد شام میخوردیم...بعضی آدما تو رو یاد خاطرات خوب یا شاید هم بد میندازن...ای کاش هیچ جای دنیا دست هیچ آدمی جلوم دراز نشه...

دلش فقط یه دوسِت دارم میخاس که نمیره...اما من نمیتونسم فرشته نجاتش باشم...من خودم از انتظار واسه عشق یه روزی که نمیدونم کی بود،مرده بودم...اما ای کاش اون نمیره ...ای کاش یکی سرِ بزنگاه برسه و نجاتش بده از برزخش...